« هجويرى » در « كشف المحجوب » مىنويسد : « از وى [ أحمد خضرويهء بلخى « 1 » در شمار صوفيان همروزگار با بايزيد ] مىآيد كه گفت : أستر عزّ فقرك درويشى خود را پنهان دار يعنى با خلق مگوى كه من درويشم تا سرّ تو آشكارا نشود كه آن را از خداى تعالى كرامتى عظيمست » و از وى مىآيد كه مىگفت درويشى در ماه رمضان ، يكى را از اغنيا دعوت كرد و اندر خانهء وى بجز نانى خشك گشته نبود . چون توانگر بازگشت ، صرّهء زر به دو فرستاد . وى آن صّره نپذيرفت و گفت اين سزاى آن كسى است كه سرّ خود را با تو آشكارا كند و يا اغنيا را اهل عزّ فقر دارد اين از صحّت صدق فقر وى بود . » [ كشف المحجوب ص 151 ] « از وى [ أبو تراب نسفى « 2 » از عارفان بزرگ خراسان و در گذشته در / 245 ق در بصره ] مىآيد كه گفت : الفقير قوته ما وجد و لباسه ما ستر و مسكنه حيث نزل قوت درويش آن بود كه بيابد و در آن اختيار نكند و لباسش آن كه وى را بپوشد ، اندر آن تصرّف نكند و جايگاهش آن كه فرود آيد و منزل كند و خود را جايى نسازد . » [ كشف المحجوب ص 152 ] از وى [ - ابو عبد اللّه احمد بن عاصم أنطاكى « 3 » - از صوفيان سدهء سوم ] مىآيد كه گفت : أنفع الفقر ما كنت به متجمّلا و به راضيا نافع‌ترين فقرى آن بود كه تو بدان متجمل باشى و بدان راضى » [ كشف المحجوب / 159 ]

--> ( 1 ) - براى اطّلاع از اجمال احوال و مآخذ سرگذشت وى رجوع شود به « شرح بر مقامات اربعين » يا « مبانى سير و سلوك عرفانى » ص 294 نشر اوّل و صص 336 - 337 نشر دوّم ( 2 ) - براى اطّلاع از اجمال احوال و مآخذ سرگذشت وى رجوع شود به « شرح بر مقامات اربعين » ص 293 - نشر اوّل و ص 333 نشر دوّم / 1375 ه ش از راقم اين سطور . ( 3 ) - براى اطلاع از اجمال احوال و مآخذ سرگذشت وى نگاه شود به شرح بر مقامات اربعين ص 303 - نشر اوّل و صص 363 و 364 نشر دوّم از نگارندهء اين سطور .